Azrail'de acır...

Azrail’de acır... Allah, Azrail’e dedi ki:- Ey Nakib; bu dertli halktan kime acırsın?Azrail:- Herkese yüreğim yanar, lakin emri ihmal etmekten korkarım, hatta derim ki;Allah gençlerin yerine beni feda etse!..Allah:- Daha çok kime acırsın, gönlün kime yanar, hangi kula daha ziyade kavrulur?Azrail:- Bir gün; bir gemi, koca dalgalar arasında ceviz kabuğu gibi sallanıp dururken emir aldım, gemiyi paramparça ettim."Hepsinin canını al, yalnız filan kadınla o çocuğun canını alma" dedin... Hepsi emrin mucibince deryayı boyladı, ecel şerbetini içtiler, kadınla küçücük çocuğu birer tahta üstünde kaldılar. Dalgalar tahtaları sürüklerken; "ananın ruhunu kabzet, çocuğu yalnız bırak" diye emrettin. Ruhunu alarak çocuğu anasından ayırdım, ama sen de bilirsin ki, bu bana o kadar acı geldi ki, çok büyük yaslar gördüm, o çocuğun acısı içimden hiç çıkmadı!.. Dedi.Allah:- Ben o çocuğu kendi lûtfumla yetiştirdim. Dalgaya: "Onu bir ormana at!.." Dedim. O ormanı; güller, reyhanlar, sümbüller, yenmesi hoş meyvelerle bezedim. Binlerce güzel sesli kuşlar, tatlı pınarlar, güllerden yataklar verdim. Fitneden korudum. Güneşe; ona zarar verme, yele; ona yavaş es, buluta; onun üstüne yağmur yağdırma, şimşeğe; ona o kadar şule verme, kışa; yeşillikleri tamamen tüketme, yaza; bu bahçeyi yakma diye emirler verdim.Rabbim cümlemize son nefeste kelime i şehadet getirerek güzel ölüm nasib etsin!

Döküman Arama

Başlık :

Kapat